ابلاغ برنامه های سه گانه ایران در راستای توسعه صادرات غیرنفتی/کالاهای ایرانی به کجا خواهند رفت؟
ایران نزدیک به دو دهه است که به کشوری صادراتی تبدیل شده است، بیست سال پیش بود که هدفگذاری برای افزایش سهم ایران از بازارهای جهانی با صادرات غیر نفتی در دستور کار قرار گرفت . سال 1378 میزان صادرات غیر نفتی ایران به 4 میلیارد و 400 میلیون دلار رسید. از آن روز تا امروز که ایران تجربه صادرات 47 میلیون دلاری را نیز در تاریخچه اقتصادی خود دارد، راه درازی پیموده شده است. در شرایطی که ایران گام بعدی را رسیدن سقف صادرات غیر نفتی به 50 میلیون دلار تعریف می کند، افزایش کشورهای هدف از یک سو و سهم گیری بالاتر از کشورهای همسایه از سوی دیگر دو مولفه مهم و راهبردی تلقی می شوند . 
 ایران در منطقه‌ای است با موقعیت خاص جغرافیایی. هم مرزی با 15 کشور موقعیت ویژه‌ای را پیش روی ایران قرار داده است، با این حال بررسی‎ها نشان می دهد این موقعیت استراتژیک در برنامه ریزی‌ها تا کنون چندان مورد توجه قرار نگرفته است . 
چرا کشورهای همسایه
ایران در موقعیتی تحریمی است، تحریم‌ها حمل و نقل کالا از ایران را نیز با دشواری‌هایی مواجه کرده است به این ترتیب در شرایط کنونی توسعه تجارت به کشورهای همسایه، از این منظر نیز اقدامی مناسب تلقی می شود. این اقدام می‌تواند آثار منفی تحریم را به حداقل برساند. آمارهای نشان می دهد در حال حاضر سهم ایران از صادرات به کشورهای همسایه 2 درصد است؛ در استراتژی جدید پیش بینی شده است این سهم به 4 درصد برسد. به این ترتیب پیش بینی می شود تا دو سال آینده حجم صادرات ایران به 15 کشور همسایه از 24 میلیارد دلار باید به 48 میلیارد دلار برسد. یعنی 4 میلیارد دلار بیشتر از کل صادرات ایران در سال 1397. 
کشورهای هدف را بشناسید
جدا از 15 کشور همسایه ایران یعنی عراق، امارات، افغانستان، ترکیه، پاکستان، فدراسیون روسیه، آذربایجان، ترکمنستان، عمان، کویت، قطر، ارمنستان، قزاقستان، بحرین و عربستان، کشورهای هند و چین هم در بسته صادراتی ایران قرار دارند. 
 این در حالی است که بنا بر اعلام قائم مقام وزیر صنعت، معدن و تجارت ، نزدیک به 70 درصد صادرات غیر نفتی ایران در حال حاضر به 5 کشور صورت می گیرد. 
 به این ترتیب شمارش معکوس برای ورود کالاهای صادراتی ایران به کشورهای همسایه آغاز شده است و در این مسیر دو شریک عمده شرقی ایران یعنی چین و هند نیز قرار است در این راستا با افزایش خرید کالا از ایران روبرو شوند. 
به نظر می رسد در عصر خداحافظی اجباری ایران با نفت، مزیت های اقتصادی به تدریج در حال رخ نمایی هستند، مزیت هایی که در برنامه ریزی دقیق می توان آنها را به ظرفیت های ذاتی اقتصاد تبدیل کرد.